شاعر در این شعر از ناامیدی و حسرت خود نسبت به زندگی سخن میگوید. او به جای گل و یاسمن، خارها را تجربه کرده و از وطن و آرزوهایش دور افتاده است. شعر بیانگر احساسات تلخ، ناامیدی و حسرت است.
محتوا شامل مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، لحن شعر حزنانگیز و ناامیدکننده است که برای سنین پایین مناسب نیست.
غزل ۵۸۶ - کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟
که خارخار، گل پیرهن بود ما را ۱
به ماه مصر ز یک پیرهن مضایقه کرد
چه چشمداشت دگر از وطن بود ما را ۲
به خون نشست عقیق از فروغ عاریتی
چه دلخوشی ز سهیل یمن بود ما را؟ ۳
ببین چه ساده دل افتاده ایم با این بخت
که چشم آب ز چاه ذقن بود ما را ۴
ز نوبهار قناعت به داغ حسرت کرد
حسد به لاله خونین کفن بود ما را ۵
به هر لباس که خواهیم جلوه گر گردیم
نه ایم سرو که یک پیرهن بود ما را ۶
چرا کنیم تنزل به آسمان صائب؟
چنین که خامه، سوار سخن بود ما را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.