شاعر در این متن از تجربهی عشق حقیقی و تفاوت آن با عشق مجازی سخن میگوید. او پیش از عشق، فارغ از دنیا و در بینیازی بود، اما با دیدن معشوق، گرفتار عشق شد و این عشق او را به رنج و سختی انداخت. شمسالدین تبریز به او نصیحت میکند که مانند معشوق، تکبر نورزد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم شعری کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۶۵۲ - نگارا تو در اندیشهی درازی
بیاوَرْدی که با یاران نسازی ۱
نه عاشق بر سَرِ آتش نِشینَد؟
مَگَر که عاشقی باشد مَجازی ۲
به من بِنْگَر که بودم پیش ازین عشق
زِعالَمْ فارغ، اَنْدَر بینیازی ۳
قَضا آمد، بِدیدَم ماه رویی
گرفتم من سَرِ زُلْفَش به بازی ۴
گناه این بود، اُفتادم به عشقی
چو صد روزِ قیامَت در درازی ۵
زِ خونَم بویِ مُشک آید، چو ریزد
شهیدِ شَرمسارم من زِ غازی ۶
نَصیحَت داد شَمسُ الدّینِ تبریز
که چون معشوق، ای عاشقْ نَنازی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.