غزل ۵۵۹ - تا به کی در ته زنگار بود خنجر ما؟

تا به کی در ته زنگار بود خنجر ما؟
چند باشد چو زره زیر قبا جوهر ما؟ ۱

لاله با دامن صحرای قیامت چه کند؟
فارغ از داغ بود سینه غم پرور ما ۲

نیست امروز به جمعیت ما سوخته ای
بال پروانه بود یک ورق از دفتر ما ۳

گریه بر حال کسان بیشتر از خود داریم
بر مراد دگران سیر کند اختر ما ۴

می زند شورش ما هر دو جهان را بر هم
نشود کوه غم یار اگر لنگر ما ۵

جگر سوخته ماست نهانخانه عشق
آتش طور بود در ته خاکستر ما ۶

دشمن از صحبت ما کامروا می خیزد
نیست چون شمع درین انجمن از ما سر ما ۷

آرزو در دل غم دیده ما آه شود
رگ خامی برد از عود برون مجمر ما ۸

از پریخانه چین باج ستاند فانوس
ریخت تا در قدم شمع تو بال و پر ما ۹

گریه شادی ما تلخ نگردد صائب
آسمان شیشه خود گر شکند بر سر ما ۱۰