این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از مفاهیمی مانند عشق، جنون، عرفان، و فلسفه استفاده میکند. شاعر از تصاویر نمادین مانند مجنون، جیحون، میکده افلاطون، و قارون برای بیان احساسات عمیق و مفاهیم انتزاعی بهره میگیرد. در نهایت، شعر به عشق و رنجهای آن میپردازد و از مفاهیم فلسفی و عرفانی برای بیان این احساسات استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از تصاویر و نمادها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامفهوم باشد.
غزل ۵۴۵ - شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون را
موج بال و پر رفتار شود جیحون را ۱
گل ابری چه قدر آب ز دریا گیرد؟
نکند دیده سبکبار دل پر خون را ۲
گوشه عافیتی صافدلان را کافی است
خم خالی است بس از میکده افلاطون را ۳
سرو را باری اگر هست، همین بار دل است
برگ عیش از کف افسوس بود موزون را ۴
تشنه را موج ز کوثر نکند رو گردان
عاشق از خط نکند ترک، لب میگون را ۵
ناگواری ز بخیلان نبرد بیرون مرگ
تا قیامت نکند هضم، زمین قارون را ۶
باده من بود از خون دل خود صائب
سنگ اطفال بود نقل، من مجنون را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.