این متن شعری است که به موضوعات عشق، وصال، رنجهای عاشقانه، حکمت و فلسفه زندگی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند اشک، دریا، کعبه، برق و ابر استفاده کرده تا احساسات عمیق انسانی و چالشهای روحی را بیان کند. همچنین، اشارههایی به مفاهیم دینی و فلسفی مانند ایمان و حکمت یونان دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از اشارات عاشقانه و تمثیلهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
غزل ۵۴۳ - مژه مانع نشود اشک سبک جولان را
دامن بحر به فرمان نبود مرجان را ۱
سرکشی لازم حسن است در ایام وصال
کعبه در موسم حج جمع کند دامان را ۲
رخنه برق، هم از ابر به هم می آید
گریه هموار کند زخم لب خندان را ۳
چین به پیشانی چون آینه خویش مزن
تنگ بر طوطی خوش حرف مکن میدان را ۴
آنچه بر روی من از سکه سیلی رفته است
به زر قلب، بدل چون نکنم اخوان را؟ ۵
میزبانی که بدآموز تکلف باشد
می کند زود گران بر دل خود مهمان را ۶
حکمت خشک اگر راهنما می گردید
غوطه در بحر نمی داد فلک یونان را ۷
می کشد بیش ستم هر که به ایمان علم است
که به سبابه رسد زخم فزون دندان را ۸
طشتش از بام محال است نیفتد صائب
هر که بر خاک چو خورشید کشد دامان را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.