غزل ۵۴۱ - وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را

وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را
که زر و سنگ تفاوت نکند میزان را ۱

کار موقوف به وقت است که چون وقت رسید
خوابی از بند رهانید مه کنعان را ۲

اشک اگر پای شفاعت نگذارد به میان
که جدا می کند از هم دو صف مژگان را؟ ۳

به که ارباب شفاعت به سر خویش زنند
نکهت منت اگر هست گل احسان را ۴

گر شود دولت بیدار مساعد روزی
صائب آن نیست فراموش کند یاران را ۵