غزل ۵۴۰ - می پرد چشم به خال لب جانانه مرا

می پرد چشم به خال لب جانانه مرا
حرص چون دام فزون می شود از دانه مرا ۱

ابر را تشنه دریا، گهرافشانی کرد
حرص می بیش شد از گریه مستانه مرا ۲

می شود وحشت مجنون ز غزالان افزون
کرد بیگانه ز خود معنی بیگانه مرا ۳

تشنه گوهر سیراب، صدف را چه کند؟
دل تسلی نشد از کعبه و بتخانه مرا ۴

نیست از گرد علایق اثری در دل من
می رود صاف برون سیل ز ویرانه مرا ۵

نکند شبنم گل ریگ روان را سیراب
نتوان سیر ز می کرد به پیمانه مرا ۶

با جنون فارغ از آمد شد مردم شده ام
چون کمان، زور بود قفل در خانه مرا ۷

می زنم یک تنه بر قلب فلک ها چون آه
کوتهی گر نکند همت مردانه مرا ۸

در خرابات مغان دیده من باز شده است
خط پیمانه بود ابجد طفلانه مرا ۹

از گره هیچ گره باز نگردد صائب
چه گشادی شود از سبحه صد دانه مرا؟ ۱۰