این متن شعری است که از درد و رنج عشق، جدایی، و ناکامیهای زندگی سخن میگوید. شاعر از فراق و بیوفایی یار، سختیهای سفر، و ناتوانی در رسیدن به آرزوهایش شکایت میکند. همچنین، اشاراتی به مفاهیمی مانند پیری، بصیرت، و تقدیر دارد.
متن حاوی مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناامیدی و پیری ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۵۲۵ - آن که سوز جگر و دیده تر داد مرا
همچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا ۱
قطع پیوند ازین سبز چمن مشکل بود
خجلت بی ثمری برگ سفر داد مرا ۲
عشق روزی که رسانید مرا خانه به آب
چشم تر غوطه به دریای گهر داد مرا ۳
چون به فریاد من آن سرو خرامان نرسید
زین چه حاصل که چو گل زر به سپر داد مرا؟ ۴
گشت تا رشته من بی گره از همواری
ره به دل سبحه ز صد راهگذار داد مرا ۵
چه شکایت کنم از ضعف بصر در پیری؟
که بصیرت عوض نور بصر داد مرا ۶
قسمت یوسف بی جرم نشد از اخوان
گوشمالی که درین عهد هنر داد مرا ۷
کو دماغی که برآرم ز گریبان سر خویش؟
من گرفتم که فلک افسر زر داد مرا ۸
از دل سخت نداده است زمین قارون را
خاکمالی که درین دور هنر داد مرا ۹
ریخت هر کس به رهم خار ز خصمی چون برق
صائب از بی بصری بال دگر داد مرا ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.