غزل ۵۲۴ - چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟

چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟
هست گلبن به نظر، خانه صیاد مرا ۱

تا شد از علم نظر شمع سوادم روشن
جنبش هر مژه شد سیلی استاد مرا ۲

بارها از سخن خویش به چاه افتادم
همچو یوسف صد ازین واقعه افتاد مرا ۳

ناخن رشک جگر کاوتر از شمشیرست
پنجه شیر بود سایه شمشاد مرا ۴

پرده گنج محال است که ویران ماند
خضر در راه خدا می کند آباد مرا ۵

هر چه از پیش نظر رفت به یادش آرند
یارب آن روز مبادا که کنی یاد مرا! ۶

سر تسخیر غزالان سبکسیرم نیست
موی بر سر نبود خانه صیاد مرا ۷

تلخی از زهر و حلاوت ز شکر مطلوب است
دشمن آن به که به خوبی نکند یاد مرا ۸

من نه آن رشته سر در گم چرخم صائب
که گشادی شود از ناخن نقاد مرا ۹