این شعر از صائب تبریزی، با زبانی نمادین و فلسفی، به موضوعاتی مانند رهایی از تعلقات دنیوی، پذیرش خود و شرایط زندگی، و نگاه عمیق به معنای وجود انسان میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند سرو، خضر، و قفس، مخاطب را به تفکر در مورد جایگاه خود در جهان دعوت میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و نمادها نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۴۹۱ - ای که از عالم معنی خبری نیست ترا
بهتر از مهر خموشی سپری نیست ترا ۱
اگر از خویش برون آمده ای چون مردان
باش آسوده که دیگر سفری نیست ترا ۲
سرو از بی ثمری خلعت آزادی یافت
جگر خویش مخور گر ثمری نیست ترا ۳
می کند همرهی خضر، بیابان مرگت
اگر از درد طلب راهبری نیست ترا ۴
بر شکست قفس جسم ازان می لرزی
که سزاوار چمن بال و پری نیست ترا ۵
بگسل از خویش و به هر خار که خواهی پیوند
که درین ره ز تو ناسازتری نیست ترا ۶
زان به چشم تو بود روی زمین خارستان
که چو نرگس به ته پا نظری نیست ترا ۷
سنگ را می شکند سنگ، ازان مغروری
که درین هفت صدف، هم گهری نیست ترا ۸
نیست در بی هنری آفت نخوت صائب
شکوه از بخت مکن گر هنری نیست ترا ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.