این شعر با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا، مفاهیمی مانند عشق، خودشناسی، تواضع، و زوال را بیان میکند. شاعر از عناصری مانند خون، آیینه، خاک، و چهره برای انتقال پیامهای اخلاقی و عرفانی استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۹۰ - خون ما گر سبب چهره آل است ترا
در قدح ریز که چون شیر حلال است ترا ۱
بر مدار از سر ما سایه که چون مهر بلند
سایه چون کم شود، آغاز زوال است ترا ۲
خاک در دیده آیینه خودبینی زن
تا بدانی که چه مقدار جمال است ترا ۳
جوهر از صافی آیینه حجاب تو شده است
ای که از حسن، نظر بر خط و خال است ترا ۴
بی زبانی نکند آب گهر را خس پوش
می شود ظاهر اگر زان که کمال است ترا ۵
خم چوگان ترا گوی سعادت نقدست
سر اندیشه اگر در ته بال است ترا ۶
نیست جز خشم و تو از جهل برون می فکنی
لقمه تلخ نمایی که حلال است ترا ۷
چون لب کاسه دریوزه ز کوته نظری
حاصل از نطق همین حرف سؤال است ترا ۸
از تواضع قد خم گشته خود راست کنی
گر تمنای تمامی چو هلال است ترا ۹
در گذر صائب از اسباب، کز این عبرتگاه
هر چه با خود نتوان برد، وبال است ترا ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.