غزل ۴۲۳ - نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون را

نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون را
به دست زخم دندان دادم آن لبهای میگون را ۱

ز چشم شوخ لیلی آهوان دارند فرمانی
که هر جا می رود، از چشم نگذارند مجنون را ۲

رمیدن جست ازخاطر غزالان را ز بی جایی
شکوه عشق مجنون تنگ کرد از بس که هامون را ۳

نکرد از دیده پنهان باده گلرنگ را مینا
نقاب از دیده چون پنهان کند آن روی گلگون را ۴

مزن زنهار در کوی مغان لاف زبردستی
که زور می حصاری می کند در خم فلاطون را ۵

نگردد ترک جست و جو حجاب روزی قانع
گره در بال گردد دانه این مرغ همایون را ۶

ز زندان نیست پروا عشق را، معشوق اگر باشد
به بوی گنج در خاک است استقرار، قارون را ۷

به خاکش نور بارد تا به دامان جزا صائب
کسی کآرد به خاک کشتگان آن جامه گلگون را ۸