این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و عرفانی است. شاعر از ناکامیها و تمناهای بیپایان سخن میگوید و به مفاهیمی مانند عشق، جنون، رحمت الهی و سبکروحی اشاره میکند. او از طبیعت و عناصری مانند گل، لاله، سیل، خورشید و شبنم بهعنوان نمادهایی برای بیان احساسات خود استفاده میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۳۷ - نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را
به گلشن لذت ترک تماشا می برد ما را ۱
دو عالم از تمنا شد بیابان مرگ ناکامی
همان خامی به دنبال تمنا می برد ما را ۲
مکن تکلیف همراهی به ما ای سیل پا در گل
که دست از جان خود شستن به دریا می برد ما را ۳
اگر چه در دو عالم نیست میدان جنون ما
همان بی طاقتی صحرا به صحرا می برد ما را ۴
کمند جذبه خورشید اگر رحمت نفرماید
که چون شبنم ازین پستی به بالا می برد ما را؟ ۵
چنان آماده عشقیم از فیض سبکروحی
که حسن صورت دیوار از جا می برد ما را ۶
به طوفان گوهر از گرد یتیمی برنمی آید
چه گرد از چهره دل موج صهبا می برد ما را؟ ۷
که باور می کند با این توانایی ز ما صائب؟
که چشم ناتوان او به یغما می برد ما را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.