این شعر عاشقانه و عارفانه از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شعری مانند آتش، گل، لاله و ناله، به بیان درد عشق و جدایی میپردازد. شاعر از عشق و رنجهای آن سخن میگوید و با اشاره به عناصر طبیعت، احساسات درونی خود را به تصویر میکشد.
این شعر دارای مضامین عمیق عاشقانه و عارفانه است که درک آن به بلوغ فکری و احساسی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۰۶ - ای در آتش از گل روی تو نعل لاله ها
ماه رخسار ترا از حلقه خط هاله ها ۱
من که صد خونین جگر را داغ می دادم به طرح
می کنم دریوزه داغ این زمان از لاله ها ۲
ناله سوزان اگر از دل چنین آید به لب
پرده فانوس گردد، پرده تبخاله ها ۳
ای که محو چشم خوبان گشته ای، ایمن مباش
کاین بلاهای سیه دارد عجب دنباله ها ۴
کاروان اشک ما را آتشی در کار نیست
آتش این کاروان است آتشین پر گاله ها ۵
جمع برگردد، پریشان گر رود تیر از کمان
می رسد یکجا به دل فیض پریشان ناله ها ۶
صحبت نیکان بود اکسیر ناقص طینتان
می شود یاقوت در پیمانه گل، ژاله ها ۷
مهر خاموشی شود گل بر دهان بلبلان
هر کجا صائب شود آغاز، خونین ناله ها ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.