این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به توصیف عشق، حسرت، و جذابیت معشوق میپردازد. شاعر از زلف یار، چشمهای فتنهانگیز او، و تأثیرات عشق بر روح و جان سخن میگوید. همچنین، مفاهیمی مانند بیداری معنوی، ایثار، و عشق خالصانه نیز در ابیات دیده میشود.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی ادبی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۰۵ - پخته می گردند از سودای زلفش خام ها
این ره باریک، رهرو را دهد اندامها ۱
این غزالی را که من صیاد او گردیدهام
چشم حسرت میشود در رهگذارش دامها ۲
قاصد بیرحم اگر از خود نسازد حرف را
میبرد چون بوسه دل، شیرینی پیغامها ۳
فتنه چشم تو تا بیدار شد از خواب ناز
در شکر شد خواب شیرین تلخ بر بادامها ۴
دیده چون دستار کن از گریه کز چشم سفید
کعبه دیدار دارد جامه احرامها ۵
چون گره بگشایی از مو، شام گردد صبحها
پرده چون بگشایی از رو، صبح گردد شامها ۶
تا گذشت از بوستان مستانه سرو قامتت
بر گلوی قمریان شد طوق، خط جامها ۷
کار مزدوران بود خدمت به امید نوال
مخلصان را نیست صائب چشم بر انعامها ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.