غزل ۲۹۴ - نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ما

نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ما
تیغ خونخوار تو باشد سبز ته گلگون ما ۱

دور گردی می کند نزدیک، راه دور را
ناز لیلی شد نیاز از وحشت مجنون ما ۲

قطره شبنم چه باشد کز هوا باید گرفت؟
شرم دار ای شاخ گل از دیده پر خون ما ۳

ما به خون خود چو داغ لاله از بس تشنه ایم
خاک را رنگین نسازد کاسه وارون ما ۴

سینه بی کینه ما را گشاد دیگرست
برق را سوزد نفس چون لاله در هامون ما ۵

تا رسیدن، باده را با خم مدارا لازم است
ورنه بیزار از تن خاکی است افلاطون ما ۶

با هوسناکان دلیر از خاک ما نتوان گذشت
پوست بر تن می درد گر مرده باشد خون ما ۷

حسن او از هاله خواهد حلقه کردن نام ماه
گر چنین خواهد فزود از عشق روزافزون ما ۸

پای جوهر از دم شمشیر می پیچد به هم
تند مگذر زینهار از مصرع موزون ما ۹

گر چه دارد بلبل ما تازه روی باغ را
برگ سبزی نیست صائب زین چمن ممنون ما ۱۰