غزل ۲۰۴ - پوست زندان است بر تن زاهد افسرده را

پوست زندان است بر تن زاهد افسرده را
حاجت زندان دیگر نیست خون مرده را ۱

بر جراحت بخیه نتواند ره خوناب بست
سود ندهد مهر خاموشی دل آزرده را ۲

خضر در سرچشمه تیغش نمازی می کند
عمر اگر باشد، دهان آب حیوان خورده را ۳

نقد جان را چون شرر بر آتشین رویی فشان
در گره تا کی توان چون غنچه بست این خرده را؟ ۴

آب را استادگی آیینه روشن کند
صاف می سازد تحمل، طبع بر هم خورده را ۵

می کند باد مخالف شور دریا را زیاد
کی نصیحت می دهد تسکین، دل آزرده را؟ ۶

هر چه رفت از کف، به دست آوردن او مشکل است
چون کند گردآوری گل، بوی غارت برده را؟ ۷

این جواب آن که وقتی حالتی فرموده است
از نصیحت می دهم تسکین، دل آزرده را ۸