این متن شعری است که از مضامین مختلفی مانند خاموشی، پشیمانی، هوشیاری، و خطرات زندگی استفاده میکند. شاعر با استفاده از تصاویر و استعارههای گوناگون مانند طفل بازیگوش، مور بر خوان سلیمان، و باغبان گل، مفاهیم عمیق انسانی و فلسفی را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامفهوم یا سنگین باشد.
غزل ۷۷ - پرده دار حرف دعوی کن لب خاموش را
از دبستان بر میاور طفل بازیگوش را ۱
مور بر خوان سلیمان خون خود را می خورد
خرمن گل مایه حسرت بود آغوش را ۲
نیست بر بالای دست خاکساری هیچ دست
خشت خم می نوشد اول، باده سرجوش را ۳
باغبان گل را کند سیراب از بهر گلاب
ساقی از می بهر بردن می فزاید هوش را ۴
جز پشیمانی سخن چینی ندارد حاصلی
حلقه بیرون در کن در مجالس گوش را ۵
مستی و مخموری عالم به هم آمیخته است
دور باش نیش در دنبال باشد نوش را ۶
این زمان در زیر بار کوه منت می روم
من که می دزدیدم از دست نوازش دوش را ۷
گرد آن چاه زنخدان در زمان خط مگرد
بیشتر باشد خطر از چاهها خس پوش را ۸
بر سر بی مغز، صائب کسوت پشمین منه
از سر خوان تهی بردار این سرپوش را ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.