این شعر با استفاده از استعارههای عمیق مانند دریا، گوهر، و ساحل، به بیان احساساتی مانند غم، تنهایی، عشق و جستجوی معنا میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند یتیمی، بیپناهی، و دوری از وطن سخن میگوید و با تصاویر شاعرانه، حالات درونی خود را به تصویر میکشد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شاعرانه ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۵۹ - داد سیل گریه من غوطه در گل بحر را
گوهر از گرد یتیمی کرد ساحل بحر را ۱
همت سرشار از بی سایلی خون می خورد
کز گهر باشد هزاران عقده در دل بحر را ۲
عشق دریا دل نمی اندیشد از زخم زبان
کی خلد در دل خس و خاشاک ساحل بحر را ۳
در غریبی کی فتند از جستجو روشندلان؟
در سفر کردن به جز خود نیست منزل بحر را ۴
قاصدان از ابر گوهربار دارد هر طرف
کی کند دوری ز خاک خشک غافل بحر را ۵
هر کجا دفتر گشاید دیده پر شور من
از نظرها افکند چون فرد باطل بحر را ۶
کی شود زنجیر صائب مانع شور جنون؟
موج نتواند کشیدن در سلاسل بحر را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.