این متن شعری عرفانی است که به مفاهیمی مانند عشق، تسلیم، درد و رنج، و جذبههای معنوی میپردازد. شاعر از نمادهایی مانند یعقوب، آیینه، خار و گل، و بحر پرآشوب استفاده کرده تا احساسات عمیق و پیچیدهای را بیان کند. در نهایت، متن بر این نکته تأکید دارد که تمایز بین زشت و زیبا در نزد عارفان و روشنضمیران معنای دیگری دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان کمسنوسال دشوار خواهد بود. همچنین، برخی از اشارات و استعارهها ممکن است نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری برای درک کامل داشته باشند.
غزل ۱۷ - بوی پیراهن دلیل راه شد یعقوب را
هست از طالب فزون درد طلب مطلوب را ۱
کاه را بال و پر پرواز گردد کهربا
نیست در دست اختیاری سالک مجذوب را ۲
حسن را از دیده های پاک نبود سرکشی
می کشد آیینه بی مانع به بر محبوب را ۳
بوته خاری است جنت مو دیدار تو را
سیر چشمی می کند مکروه هر مرغوب را ۴
بی قراری می شود بال و پر موج خطر
نیست جز تسلیم لنگر بحر پر آشوب را ۵
دید تا درد گران سنگ من بی صبر را
شد زبان شکر امواج بلا ایوب را ۶
از شکستن می شود پوشیده در دل راز عشق
پاره کردن می کند سربسته این مکتوب را ۷
پیش روشن گوهران یک جلوه دارد خار و گل
کی کند صائب تمیز آیینه زشت و خوب را؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.