خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن بیانگر آرزوی شاعر برای آشکار شدن زیبایی‌های نهفته در جهان و طبیعت است. شاعر آرزو می‌کند که اگر زیبایی‌های پنهانش آشکار شود، همه‌جا سرسبز و پر از شگفتی خواهد بود. او همچنین اشاره می‌کند که این زیبایی‌ها از دید مردم پنهان است تا تنها برای او باشد.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و شاعرانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند و آن را درک کنند.
غزل ۲۵۸۶ - گر هیچ نگارینم بر خلق عیانستی
گَر هیچ نِگارینَم بر خَلْق عِیانَسْتی
ای شاد که خَلْقَسْتی، ای خوش که جَهانَسْتی ۱
گَر نَقْشْ پَذیرفتی، در شش جِهَتِ عالَم
بالا همه باغَسْتی، پَستی همه کانَسْتی ۲
از خَلْقْ نَهانْ زان شُد، تا جُمله مرا باشد
گَر هیچ پَدیدسْتی، آنِ هَمِگانَسْتی ۳
ای شاد که خَلْقَسْتی، ای خوش که جَهانَسْتی ۱
گَر نَقْشْ پَذیرفتی، در شش جِهَتِ عالَم
بالا همه باغَسْتی، پَستی همه کانَسْتی ۲
از خَلْقْ نَهانْ زان شُد، تا جُمله مرا باشد
گَر هیچ پَدیدسْتی، آنِ هَمِگانَسْتی ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۵۸۵ - گر نرگس خون خوارش، دربند امانستی
گوهر بعدی:غزل ۲۵۸۷ - ای ساکن جان من، آخر به کجا رفتی؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
