این متن شعری است که با استفاده از استعارهها و تشبیههای زیبا، احساسات عاشقانه و عرفانی را بیان میکند. شاعر از عناصر طبیعت مانند نرگس، ماه، کوه و دریا برای توصیف معشوق و حالات عاشقانه استفاده کرده است. همچنین، مفاهیمی مانند وصل، عشق، زیبایی و رازآلودگی در این شعر به چشم میخورد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۵۸۵ - گر نرگس خون خوارش، دربند امانستی
هم زَهرْ شِکَر گشتی، هم گُرگْ شَبانَسْتی ۱
هم دَورِ قَمَر یارا، چون بَنده بُدی ما را
هم ساغَرِ سُلطانی، اَنْدَر دَوَرانَسْتی ۲
هم کوهْ بِدان سَختی، چون شیره و شیرَسْتی
هم بَحْرْ بِدان تَلْخی، آبِ حَیَوانَسْتی ۳
از طَلْعَتِ مَستورَش، بر خَلْق زدی نورَش
هم نرگسِ مَخْمورَش، بر ما نِگَرانَسْتی ۴
با هیچ دلِ مَست او، تَقصیر نکردهست او
پَس چیست زِناشُکری تَشْنیعِ چُنانَسْتی؟ ۵
وَصلَش به میان آید، از لُطف و کَرَم، لیکِن
کُفْوِ کَمَرِ وَصلَش، ای کاش میانَسْتی ۶
صورتگَرِ بیصورت، گَر زِان کِه عِیان بودی
در مُردنِ این صورت، کَس را چه زیانَسْتی؟ ۷
راهِ نَظَر اَرْ بودی، بیرَه زَنِ پنهانی
با هر مُژه و ابرو، کِی تیر و کَمانَسْتی؟ ۸
بَربَند دَهانْ زیرا دریا خَمُشی خواهد
وَرْنی دَهَنِ ماهی، پُر گفت و زبانَسْتی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.