این متن شعری عرفانی است که به موضوع عشق الهی و رابطه عاشق و معشوق میپردازد. شاعر از حالات مختلف عشق و عرفان سخن میگوید، از جمله اشتیاق، رنج، شکرگزاری و تسلیم در برابر معشوق. همچنین به مفاهیمی مانند پاکسازی روح، تحول درونی و انتظار برای وصال اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از عبارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۲۵۸۱ - ای سوختهٔ یوسف در آتش یعقوبی
گَهْ بیت و غَزَل گویی، گَهْ پایِ عَمَل کوبی ۱
گَهْ دَوْر بِگَردانی، گاهی شِکَر اَفْشانی
گَهْ غوطه خوری عُریان، در چَشمهٔ اَیّوبی ۲
خَلْقان همه مَرد و زن، لب بَسته و در شیون
وَزْ دولت و دادِ او، ما غَرقهٔ این خوبی ۳
بر عشق چو میچَسپَد، عاشق زِچه رو خُسپَد
چون دوست نمیخُسپَد، با آن همه مَطْلوبی ۴
آن دوست که میباید، چون سویِ تو میآید
از بَهرِ چُنان مهمان، چون خانه نمیروبی؟ ۵
چون رَزم نمیسازی، چون چُست نمیتازی؟
چون سَر تو نَیَندازی، از غُصّهٔ مَحجوبی؟ ۶
ای نَعْلِ تو در آتش، آن سویْ زِ پنج و شش
از جَذبهٔ آن است این کَنْدَر غَم و آشوبی ۷
کِی باشد و کِی باشد، کو گل زِتو بِتْراشَد؟
بی عیبْ خَرَد جان را از جُملهٔ معیوبی ۸
اَجْزایِ درختان را چون میوه کُند دارا
بِنْگَر که چه مُبدَل شُد آن چوب ازان چوبی ۹
زین بِهْ بِتَوان گفتن، امّا بِمَگو، تَن زن
مَنْگَر زِ حساب ای جان، در عالَم مَحسوبی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.