این متن شعری است که در آن شاعر از مخاطب خود درباره حال و روزش میپرسد و از زیبایی، وفاداری، و خدمت به او سخن میگوید. شاعر همچنین از مشکلات و رنجها میپرسد و از مخاطب میخواهد که در برابر سختیها صبور باشد و به فضایل اخلاقی پایبند بماند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای شعری ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد.
غزل ۲۵۷۶ - ای خواجه سلام علیک، از زحمت ما چونی؟
ای مَعْدنِ زیبایی، وِیْ کانِ وَفا چونی؟ ۱
در جَنَّت و در دوزخ، پُرسانِ توانَد، ای جان
کِی جَنَّتِ روحانی، وِیْ بَحْرِ صَفا چونی؟ ۲
هر نور تو را گوید، ای چَشم و چراغِ من
هر رنجْ تو را گوید، کِی دَفْعِ بَلا چونی؟ ۳
ای خِدمَتِ تو کردن، چون گُل به شِکَر خوردن
زین خِدمَتِ پوسیده، زین طالَ بَقا چونی؟ ۴
در وَقتِ جَفا دل را صد تاج و کَمَر بَخشی
در وَقتِ جَفا اینی، تا وَقتِ وَفا چونی ۵
ای موسیِ این دوران، چونی تو زِفرعونان؟
وِیْ شاهِ یَدِ بَیضا، با اَهلِ عَمی چونی؟ ۶
گوید به تو هر گُلْشَن، هر نرگس و هر سوسن
کَزْ زَحمَت و رنجِ ما، ای بادِ صَبا چونی؟ ۷
ای آبِ خَضِر چونی از گردشِ چَرخ آخِر؟
وِیْ تاجِ همه جانها، در بَندِ قَبا چونی؟ ۸
ای جانِ عَنا دیده، خامُش که عِنایَتها
پُرسند تو را هر دَم، کَزْ رنج و عَنا چونی؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.