این متن شعری است که از زبان شاعری بیان میشود که به دنبال ایجاد فرهنگ جدیدی است و از عشق، زیبایی، و معنویت سخن میگوید. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد میکند و به مخاطب خود توصیه میکند که از زندگی لذت ببرد و از مادیات دوری کند. همچنین، شاعر به شمس تبریزی اشاره میکند و او را به عنوان منبع نور و حکمت توصیف میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق و معنویت نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارند که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
غزل ۲۵۶۲ - یکی فرهنگ دیگر نو برآر، ای اصل دانایی
بِبین تو چارهیی از نو، که اَلْحَقْ سَخت بینایی ۱
بَسی دلها چو گوهرها، زِنورِ لَعْلِ تو تابان
بَسی طوطی که آموزند از قَندَت شِکَرخایی ۲
زدی طَعْنه که دودِ تو ندارد آتشِ عاشق
گَر آتش نیستَش حَقّی وَگَر دارد، چه فرمایی؟ ۳
بُرو ای جانِ دولت جو، چه خواهم کرد دولت را؟
من و عشق و شبِ تیره، نِگار و باده پیمایی ۴
بیا ای مونِسِ روزم، نگفتم دوش در گوشَت
که عِشرَت در کَمی خندد، تو کَم زن تا بِیَفزایی؟ ۵
دِلا آخِر نمیگویی کجا شُد مَکْر و دَستانَت؟
چو جام از دستِ جانْ نوشی، ازان بیدست و بیپایی ۶
به هر شب شَمسِ تبریزی، چه گوهرها که میبیزی
چه سُلطانی چه جانْ بَخشی، چه خورشیدی، چه دریایی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.