غزل ۲۵۶۲ - یکی فرهنگ دیگر نو برآر، ای اصل دانایی

یکی فرهنگِ دیگر نو بَرآر، ای اصلِ دانایی
بِبین تو چاره‌یی از نو، که اَلْحَقْ سَخت بینایی ۱

بَسی دل‌ها چو گوهرها، زِنورِ لَعْلِ تو تابان
بَسی طوطی که آموزند از قَندَت شِکَرخایی ۲

زدی طَعْنه که دودِ تو ندارد آتشِ عاشق
گَر آتش نیستَش حَقّی وَگَر دارد، چه فرمایی؟ ۳

بُرو ای جانِ دولت جو، چه خواهم کرد دولت را؟
من و عشق و شبِ تیره، نِگار و باده پیمایی ۴

بیا ای مونِسِ روزم، نگفتم دوش در گوشَت
که عِشرَت در کَمی خندد، تو کَم زن تا بِیَفزایی؟ ۵

دِلا آخِر نمی‌گویی کجا شُد مَکْر و دَستانَت؟
چو جام از دستِ جانْ نوشی، ازان‌‌ بی‌دست و‌‌ بی‌پایی ۶

به هر شب شَمسِ تبریزی، چه گوهرها که می‌بیزی
چه سُلطانی چه جانْ بَخشی، چه خورشیدی، چه دریایی ۷