شاعر در این متن از شبی خوش و آزاد که با نعمتهای خداوندی همراه بوده، یاد میکند. او از عشق و شادیهای آن شب سخن میگوید و به ستایش عشق فرهادی میپردازد. در پایان، شاعر سپاسگزار عنایت دوست (خداوند) است و از شادیهای خود سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم عمیق شعر فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۹۳ - شبی گذشت به آسودگی و آزادی
هزار شکر بدین نعمت خدادادی ۱
چه عیش های مهنا که روی داد به ما
بدین چمن که بدو باد روی آبادی ۲
ز کهنه و نو گیتی نگشت شاد دلم
من و ملازمت لعبتان نو شادی ۳
حدیث نعمت پرویز و حسن شیرین رفت
ولی چوکوه به جا ماند عشق فرهادی ۴
بیار باده و آبی فشان بر آتش دل
که بی خبر شوم از قید خاکی و بادی ۵
به شهربند حقیقت رسی ز راه مجاز
بلی نتیجه ی شاگردیست، استادی ۶
همیشه خرّم و شادیم از عنایت دوست
دوصد سپاس بدین خرمی و این شادی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.