این شعر از حافظ، عشق و مستی را با تصاویر زیبا و استعاری توصیف میکند. شاعر از لب و چشم معشوق، خطاهای او، و رازهای دل سخن میگوید. همچنین، به تأثیر عشق و هجران اشاره میکند و با تصویر خار و غنچه، انتقادها و سکوت معشوق را بیان مینماید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مضامین عاشقانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۵ - لب لعل تو می فروشی کرد
چشم مست تو بادهنوشی کرد ۱
این خطاها چو دید حاجب حسن
زان خط سبز پردهپوشی کرد ۲
چه پراکنده گفت زلف، که دوش
خم شد و با تو سر به گوشی کرد ۳
راز دل با لبت نگفته، خطت
سر برآورد وتیزهوشی کرد ۴
عاقبت سست گردد اندر هجر
هرکه با عشق سخت کوشی کرد ۵
خار، هر سرزنش که کرد، بهار
غنچهٔ تنگدل خموشی کرد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.