غزل ۲۴۹۳ - رو بنمودمی به تو گر همگی نه جانمی

رو بِنِمودَمی به تو گَر هَمگی نه جانَمی
دیده شُدی نشانِ من گَر نه که‌ بی‌نِشانَمی ۱

سیم بَرا نه من زَرَم لَعْل لَبا نه گوهرم؟
جوهرِ زَر نِمودَمی گَر نه دَرونِ کانَمی ۲

لُطفِ تواَم‌ نمی‌هِلَد وَرْنه همه زمانه را
از هَوَسِ تو ای شِکَر همچو مگس بِرانَمی ۳

گُلْبُنِ جانْ به عشقِ تو گفت اگر نَتَرسَمی
سوسن وار گَشتَمی سَر همه سَر زَبانَمی ۴

گوید خَلْق عاقلی یک نَفَسی به خود بیا
گفتم اگر چُنینَمی یک نَفَسی چُنانَمی ۵

سیم قَبایِ ماه اگر لایِقِ کویِ تو بُدی
من کَمَرش گرفتَمی سویِ تواَش کَشانَمی ۶

موجِ هوایِ عشقِ تو گَر هِلَدی دَمی مرا
آتش‌ها بِکُشتَمی چاره عاشقانَمی ۷

گَر نه زِ تیرِ غَیرت او چَشمِ زَمانه دوختی
فاش و عِیان به دستِ او بر مَثَلِ کمانَمی ۸

از تبریز و شَمسِ دین رَمز و کِنایتی‌ست این
آه چه شُدی که پیشِ او من شُده تَرجُمانَمی ۹