این شعر عاشقانه از عطار نیشابوری، توصیفی زیبا از عشق و زیبایی معشوق است. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند بوی مشک، زلف گرهگیر، سرو و ماه، زیبایی معشوق را ستایش میکند. همچنین، شاعر به ناتوانی خود در برابر عشق اعتراف میکند و از خداوند طلب عفو و بخشش مینماید.
این شعر حاوی مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از واژگان و اصطلاحات بهکاررفته در شعر ممکن است نیاز به توضیح داشته باشند.
شمارهٔ ۱۳۷ - تغزل و تشبیب
گوئی بگذشت از آن دو زلف گره گیر ۱
شبگیر ار بگذرد نسیم بر آن زلف
مشک فرازآورد نسیم به شبگیر ۲
دانم تدبیرها بسی به همه کار
لیک به عشق اندرون ندانم تدبیر ۳
خلخ وکشمیر را به خیره ستایند
آری کار جهان بود همه بر خیر ۴
زانکه یکی چون تو حور نیست به خلخ
زانکه یکی چونتو سرو نیست به کشمیر ۵
جز پی نخجیر سوی من نگراید
تا سر زلفت دلم ربوده به نخجیر ۶
سروی و بر سرو ماه داری وخورشید
ماهی و بر ماه حلقه بندی و زنجیر ۷
گفتم ماهی و اینت غایت تکذیب
گفتم سروی و اینت غایت تحقیر ۸
خود سخنی بود ناستوده و بگذشت
زان سخن رفته عذرخواهم بپذیر ۹
عذر پذیرست و جرمپوش خداوند
وین دو بود نیز بهترین صفت میر ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.