این متن شعری است که به توصیف زیباییهای طبیعت در فصل بهار میپردازد. با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند شکوفههای بوستان، آواز بلبل، باران بهاری، و رنگینکمان، فضایی شاد و دلپذیر از نوبهار را ترسیم میکند. همچنین، از تشبیهات تاریخی و اساطیری مانند اردشیر و خسرو برای غنای متن استفاده شده است.
این متن به دلیل استفاده از واژگان و تشبیهات پیچیده، نیاز به درک ادبی نسبتاً بالایی دارد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و اساطیری ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان میتوانند از زیباییهای زبانی و معنایی آن لذت ببرند.
شمارهٔ ۱۳۶ - تغزل
همچو چشم من گهرپالای شد ابر مطیر ۱
بر نشاط روی گل وقت سپیدهدم به باغ
فاخته آوای بم زد عندلیب آوای زیر ۲
بوستان بشکفت چون رامشگه پروبز شاه
سروبن برخاست چون بگشوده چتر اردشیر ۳
ابر تیرافکن گشود از قطرهٔ باران خدنگ
باد جوشن گرکشید از سیم، جوشن بر غدیر ۴
نرگس از نابخردی بنهاد در سیماب زر
لاله از افسونگری بنهفت در شنگرف قیر ۵
روز باران از فروغ مهرگردد آشکار
آن کمان هفترنگ از دامن چرخ اثیر ۶
چون حریری چند رنگین بر تن چینی عروس
باز جسته یک ز دیگر دامن رنگین حریر ۷
نوبهار دلپذیر و روز شادی و خوشیست
خرما نوروز و خوشا نوبهار دلپذیر ۸
از میان ابر هر ساعت درخشی برجهد
وز هراس خود برآرد رعد، افغان و نفیر ۹
همچو خصم شه که برتابد رخ و افغان کند
آن زمان کز شست خسرو برجهد پرنده تیر ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.