غزل ۷ - رنگ از گل رخسار تو گیرد گل خود روی

رنگ از گل رخسار تو گیرد گل خودروی
مشک از سر زلفین تو دریوزه کند بوی ۱

شمشاد ز قدّت به خم، ای سرو دل آرا
خورشید ز رویت دژم، ای ماه سخن گوی ۲

از شرم قدت سرو فرومانده به یک جای
وز رشک رخت ماه فتاده به تکاپوی ۳

با من به وفا هیچ نگشته دل تو رام
با انده هجران تو کرده دل من خوی ۴

ناید سخنم در دل تو، ز آنکه به گفتار
نتوان ستدن قلعه‌ای از آهن و از روی ۵

ز آن است گل و نرگس رخسار تو سیراب
کز دیده روان کرده‌ام از مهر تو صد جوی ۶

تا بوک سزاوار شوی دیدن او را
ای دیده تو خود را به هزار آب همی شوی ۷

ای دل چه شوی تنگ، چو در توست نشستن
خواهی که ورا یابی، در خون خودش جوی ۸