غزل ۶ - در آب و گل که آورد، آیین جان نهادن؟

در آب و گل که آورد، آیین جان نهادن؟
بر دوش جان نازک، بار گران نهادن؟ ۱

شاداب شاخ جان را، از بوم جاودانی
برکندن از چه علت، در خاکدان نهادن؟ ۲

ز آوردن تن و جان، با هم چه سود بینی
جز درد تن فزودن، جر بار جان نهادن ۳

گویندهٔ سمر را، زین حال در خور آید
صد قصه جمع کردن، صد داستان نهادن ۴

از داستان و قصه، بگذر که غصه باشد
پیش گرسنه چندی، از هیچ خوان نهادن ۵

گفت و شنید کم کن، گر رهروی که از سر
شاید برای توشه، چشم و زبان نهادن ۶

کاری شگرف باشد، در ره روش قدم را
از سود برگرفتن و اندر زیان نهادن ۷

گاه بلا به مردی، تن در میان فکندن
کام و هوای خود را، بر یک کران نهادن ۸

رسمی است عاشقان را، هنگام نامرادی
از دل کرانه جستن، جان در میان نهادن ۹

در دین عشق هرگز، جز رسم پاکبازی
دینی توان گرفتن؟ رسمی توان نهادن؟ ۱۰

کار تو خواب بینم، در راه، گاه رفتن
پس جرم نارسیدن، بر همرهان نهادن ۱۱