غزل ۲ - در مقامی که رسد زو به دل و جان آسیب

در مقامی که رسد زو به دل و جان آسیب
نبود جان خردمند ز رفتن به نهیب ۱

ناشکیبا مشو ار باز گذارد جانت
خانه ای را که ز ویران شدنش نیست شکیب ۲

تن یکی خانهٔ ویرانی و بی سامانی ست
نتوان داشت در او جان و روان را به فریب ۳

گر چه پیوستهٔ جان است تن تیره، ولیک
شاخ را نیست خبر هیچ ز بویایی سیب ۴

گر چه از جان به شکوه است و به نیرو هر تن
جان نگیرد ز تن تیره به زیبای زیب ۵

دیدهٔ جان خرد است و روشش اندیشه
ناید از کوری و کری تنش هیچ آسیب ۶

چشم جان روشن و بیناست ز نزدیک و ز دور
پای اندیشه روان است بر افراز و نشیب ۷

بی گمان باش خردمند که در راه یقین
خردت راست رود با تو گمانت به وُریب ۸