شاعر در این ابیات از غفلت و نادانی انسان انتقاد میکند و او را به بیداری و رهایی از تعلقات دنیوی دعوت مینماید.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و انتقادی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد.
رباعی ۱۷۹ - ای دل، ز شراب جهل، مستی تا کی؟
وی نیست شونده، لاف هستی تا کی؟ ۱
ای غرقهٔ بحر غفلت، ار ابر نهای
تر دامنی و هوا پرستی تا کی؟ ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.