در این شعر، شاعر به مخاطب خود که در جستجوی خداست، اشاره میکند که خداوند همواره با اوست و درون خودش وجود دارد. شاعر با بیان این که «سر تا قدمت منم»، نشان میدهد که خدا در تمام وجود فرد حاضر است و جستجوی او در جای دیگر بیفایده است.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
رباعی ۱۵۹ - ای آن که شب و روز خدا می طلبی
کوری گرش از خویش جدا می طلبی ۱
حق با تو به صد زبان همی گوید راز:
سر تا قدمت منم، که را می طلبی؟ ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.