این متن به زیباییهای زندگی بدون توقع و با نگاهی مثبت اشاره میکند، مانند خندیدن بدون دهان، دیدن جهان بدون چشم و سفر بدون حرکت. شاعر از لذتهای ساده و معنوی زندگی سخن میگوید.
مفاهیم عمیق و عرفانی موجود در متن ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد، اما نوجوانان و بزرگسالان میتوانند از زیباییهای آن بهرهمند شوند.
رباعی ۱۳۵ - یا رب چه خوش است بی دهان خندیدن
بی منت دیده، خلق عالم دیدن ۱
بنشین و سفر کن، که به غایت نیکوست
بی زحمت پا گرد جهان گردیدن ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.