شاعر بیان میکند که به جای قضاوت و تفکر دربارهی برتری یا پستی، با یقین به پرستش میپردازد و از خودبینی و خودپرستی دوری میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد و نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۲۵ - من با تو نظر از سر هستی نکنم
اندیشه ز بالا و ز پستی نکنم ۱
میبینم و میپرستم از روی یقین
خود بینی و خویشتن پرستی نکنم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.