این متن با زبانی نمادین از مرگ و ناپایداری زندگی سخن میگوید و مخاطب را به بازگشت به خاک (مرگ) فرا میخواند. تصاویری مانند «برگ»، «بخار» و «تگرگ» بر گذرا بودن وجود انسان تأکید دارند.
مفاهیم انتزاعی مانند مرگ و ناپایداری زندگی نیازمند درک فلسفی و بلوغ فکری است که معمولاً از نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
رباعی ۱۱۴ - ای از تو همیشه کار پندار به برگ
در گوش تو هر زمان همی گوید مرگ ۱
کای برشده بر هوا، ز گرمی چو بخار
باز آی به خاک سرد گشته چو تگرگ ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.