این متن به ناپایداری دنیا و فریبندگی آن اشاره دارد و از مرگ به عنوان پدیدهای اجتنابناپذیر یاد میکند. شاعر با طنز و کنایه بیان میکند که مرگ به هر حال خواهد رسید، حتی اگر کسی تصور کند از آن در امان است.
مفاهیم فلسفی و اشاره به مرگ ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامفهوم یا نگرانکننده باشد. درک این متن نیاز به بلوغ فکری و شناخت نسبی از مفاهیم انتزاعی دارد.
رباعی ۴۸ - ای کرده فریبنده جهانت گستاخ
می آیی و می روی در او پهن و فراخ ۱
گویی نرسد مرگ به من،چون نرسد؟
نه پای وی آبله، نه کفشش سوراخ ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.