هله

صبر در عشق تو جانا هله تا چند کنم
من که مردم ز غمت حوصله تا چند کنم ۱

تا سر زلف پریشان تو دیدم گفتم
از پریشانی خاطر گله تا چند کنم ۲

روزگاریست که با زلف تو در کشمکشم
پنجه در پنجهٔ یک سلسله تا چند کنم ۳

بامیدی که بیفتم عقب محمل دوست
جای در جلد سگ قافله تا چند کنم ۴

گاه قربانی جانست بتقصیر نگاه
بطواف حرمت هروله تا چند کنم ۵

بعد از این بایدم از سر، بره عشق شتافت
سعی با پای پر از آبله تا چند کنم ۶

مُفتی از حرمت می گفت من از حکمت وی
بحث با جاهل این مسأله تا چند کنم ۷

من که هنگام فریضه سگم اندر بغل است
بیخود از بهر ریا نافله تا چند کنم ۸

جانش آمد بلب و باز صبوحی می‌گفت
صبر در عشق تو جانا هله تا چند کنم ۹