غزل ۲۴۲۸ - فصل بهاران شد ببین بستان پر از حور و پری

فَصلِ بهاران شُد بِبین بُستان پُر از حور و پَری
گویی سُلَیمان بر سِپَهْ عَرضه نِمود انگُشتری ۱

رومی رُخانِ ماه وَش زاییده از خاکِ حَبَش
چون تو مُسلمانانِ خَوش بیرون شُده از کافری ۲

گُلْزار بین گُلْزار بین در آبْ نَقْشِ یار بین
وان نرگسِ خَمّار بین وان غُنچه‌هایِ اَحْمَری ۳

گُلْبَرگ‌ها بر هَمدِگَر افتاده بین چون سیم و زَر
آویزها و حَلقه‌ها‌ بی‌دستگاهِ زَرگَری ۴

در جانِ بُلبُلْ گُل نِگَر وَزْ گُلْ به عقلِ کُل نِگَر
وَزْ رنگ در‌ بی‌رنگ پَر تا بوک آن جا رَه بَری ۵

گُلْ عقلْ غارت می‌کُند نسرینْ اشارت می‌کُند
کاینَک پَسِ پَرده‌ست آن کو می‌کُند صورتگری ۶

ای صُلح داده جنگ را وِیْ آب داده سنگ را
چون این گُلِ بَدرنگ را در رنگ‌ها می‌آوری ۷

گَر شاخه‌ها دارد تَری وَرْ سَرو دارد سَروَری
وَرْ گُل کُند صد دِلْبَری ای جان تو چیزی دیگری ۸

چه جایِ باغ و راغ و گُل؟چه جایِ نُقل و جامِ مُل؟
چه جایِ روح و عقلِ کُل؟ کَزْ جانِ جانْ هم خوش تَری ۹