غزل ۲۴۲۷ - گر باغ ازو واقف بدی از شاخ تر خون آمدی

گَر باغ ازو واقِف بُدی از شاخِ تَر خون آمدی
وَرْ عقل ازو آگَهْ بُدی از چَشمْ جَیحون آمدی ۱

گَر سَر بُرون کردی مَهَش روزی زِ قُرصِ آفتاب
ذَرّه به ذَرّه در هوا لیلیّ و مَجنون آمدی ۲

وَرْ گنج‌هایِ لَعْلِ او یک گوشه بر پَستی زدی
هر گوشه ویرانه‌یی صد گنجِ قارون آمدی ۳

نَقْشی که بر دل می‌زَنَد بر دیده گَر پیدا شُدی
هر دست و رو ناشُسته‌یی چون شیخْ ذَاالنّون آمدی ۴

وَرْ سِحْرِ آن کَس نیستی کو چَشم بَندی می‌کُند
چون چَشم و دل این جسم و تَن بر سَقْفِ گَردون آمدی ۵

ای خواجه نَظّاره گَر تا چند باشد این نَظَر
ارزان بُدی گَر زین نَظَر معشوقْ بیرون آمدی ۶

مهمانِ نو آمد ولی این لوتْ عالم را بَس است
دو کَوْن اگر مهمان شُدی این لوتْ اَفْزون آمدی ۷