شاعر در این شعر به مرگ خود و پراکنده شدن اجزای بدنش اشاره میکند و آرزو میکند که اگر از خاک بدنش صراحی (ظرف شراب) ساخته شود، با پر شدن از شراب، دوباره زنده شود.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی درباره مرگ و زندگی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف شراب ممکن است برای گروههای سنی پایین مناسب نباشد.
رباعی ۸۱
و اجزام ز یکدگر پراکنده شود؛ ۱
گر زان که صراحیی کُنند از گِل من،
حالی که ز باده پُر کنی زنده شود. ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
روزی که نهال عمر من کنده شود
و اجزای مرکبم پراکنده شود
گر زانکه صراحی کنند از گل من
حالی که پر از باده کنی زنده شود