این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و جذابیت معشوق سخن میگوید و از تأثیرات عمیق این عشق بر جان و روح خود و دیگران صحبت میکند. شاعر از زیبایی و قدرت معشوق، و همچنین از رنجها و فداکاریهای عاشقان در راه عشق سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهی عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۲۳۹۱ - بازآمد آن مغنی، با چنگ سازکرده
دَروازهٔ بَلا را بر عشقْ باز کرده ۱
بازارِ یوسُفان را از حُسنْ بَرشِکَسته
دُکّانِ شِکَّران را یک یک فَراز کرده ۲
شمشیر درنهاده، سَرهایِ سَروَران را
وان گاهَشان زِمَعنی، بَس سَرفَراز کرده ۳
خود کُشته عاشقان را، در خونشان نِشَسته
وان گاه بر جنازهیْ هر یک نماز کرده ۴
آن حَلقههایِ زُلفَت، حَلْقِ کِه راست روزی؟
ای ما بُرونِ حَلقه گَردن دراز کرده ۵
از بَس که نوحِ عشقَت، چون نوحْ نوحه دارد
کَشتیِّ جانِ ما را دریایِ راز کرده ۶
ای یک خُتَن شِکَسته، ای صد خُتَن نموده
وَزْ نیم غَمْزه تُرکی سیصد طِراز کرده ۷
بَختِ اَبَد نهاده، پایِ تو را به رُخ بر
کِت بَنده کَمینَم، وان گَهْ تو ناز کرده ۸
ای خاکِ پایِ نازت، سَرهای نازنینان
وَزْ بَهرِ نازِ تو حَقْ، شکلِ نیاز کرده ۹
ای زَرگرِ حقایق ای شَمسِ حَقِّ تبریز
گاهَم چو زَر بُریده، گاهم چو گاز کرده ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.