غزل ۲۳۸۹ - در خانهٔ دل ای جان آن کیست ایستاده؟

در خانهٔ دل ای جان آن کیست ایستاده؟
بر تَختِ شَهْ کِه باشد جُز شاه و شاه زاده؟ ۱

کرده به دست اشارت کَزْ من بگو چه خواهی؟
مَخْمُور میْ چه خواهد جُز نُقل و جام و باده؟ ۲

نُقلی زِ دلْ مُعَلَّق، جامی زِ نورِ مُطْلَق
در خَلْوَتِ هوالْحَق، بَزمِ اَبَد نهاده ۳

ای بَس دَغَل فُروشان، دربَزمِ باده نوشان
هُش دار تا نَیُفتی، ای مَردِ نَرم و ساده ۴

در حَلقهٔ قَلاشی، زِنهار تا نباشی
چون غُنچه چَشم بَسته، چون گُلْ دَهان گُشاده ۵

چون آیِنه است عالَم، نَقْشِ کَمالْ عشق است
ای مَردمان کِه دیده‌ست جُزوی زِ کُل زیاده؟ ۶

چون سَبزه شو پیاده، زیرا دَرین گُلِسْتان
دِلْبَر چو گُل سَوار است، باقی همه پیاده ۷

هم تیغ و هم کَشَنده، هم کُشته هم کُشَنده
هم جُمله عقل گشته، هم عقلْ باد داده ۸

آن شَهْ صَلاحِ دین است، کو پایدار بادا
دستِ عَطاش دایم در گَردنَم قِلاده ۹