غزل ۲۳۸۲ - ای بخاری را تو جان پنداشته

ای بُخاری را تو جانْ پِنْداشته
حَبّهٔ زَر را تو کانْ پِنْداشته ۱

ای فُرورفته چو قارون در زمین
وِیْ زمین را آسْمانْ پِنْداشته ۲

ای بِدیده لُعْبَتانِ دیو را
لُعْبَتان را مَردمانْ پِنْداشته ۳

ای کَرانه رفته عشق از نَنگِ تو
ای تو خود را در میانْ پِنْداشته ۴

ای گرفته چَشمَت آب از دودِ کُفر
دود را نورِ عِیانْ پِنْداشته ۵

ای زِ شَهوت در پَلیدی هَمچو کِرم
عاشقان را هم چُنانْ پِنْداشته ۶

مَستیِ شَهوت، نشانِ لَعْنَت است
ای نشان را بی‌نشانْ پِنْداشته ۷

ای تو گَندیده میانِ حَرف و صوت
وِیْ خدا را بی‌زبانْ پِنْداشته ۸

ماهتابَش می‌زَنَد بر کوری‌اَت
ای تو مَهْ را هم نَهانْ پِنْداشته ۹

هر چه گفتم خویشتن را گفته‌ام
ای تو هَجوِ دیگرانْ پِنْداشته ۱۰