غزل ۲۳۴۳ - ایا خورشید بر گردون سواره

ایا خورشیدِ بر گَردونْ سَواره
به حیله کرده خود را چون سِتاره ۱

گَهی باشی چو دل اَنْدَر میانه
گَهی آیی، نِشینی بر کِناره ۲

گَهی از دورِ دور اِسْتاده باشی
که من مَردِ غَریبَم در نِظاره ۳

گَهی چون چاره غَم‌ها را بِسوزی
گَهی گویی که این غَم را چه چاره؟ ۴

تو پاره می‌کُنیّ و هم بِدوزی
که دل آن بِهْ که باشد پاره پاره ۵

گَهی دل را بِگریانَم چو طِفْلان
مرا گویی بِجُنبان گاهْواره ۶

گَهی بَرگیری‌‌اَم چون دایِگان تو
گَهی بر من نِشینی چون سَواره ۷

گَهی پیری نِمایی، گاه دومو
زمانی کودک و گَهْ شیرخواره ۸

زَبونَم، یا زَبونَم تو گرفتی؟
زِهی عَیّار و چُست و حیله باره ۹