این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و فداکاری در راه معشوق سخن میگوید. او از دل خود میخواهد که از دلبستگیهای دنیوی دست بردارد و به عشق حقیقی و معنوی روی آورد. شاعر از جایگاه والای معشوق و بینیازی او از هر چیزی سخن میگوید و تأکید میکند که فداکاری در راه این عشق، ارزشمند است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۳۲۱ - ای دل به کجایی تو، آگاه هیی یا نه
از سَر تو بُرون کُن هَی سودایِ گدایانه ۱
در بَزمِ چُنان شاهی، در نورِ چُنان ماهی
خَط در دو جهان دَرکَش، چه جایِ یکی خانه؟ ۲
در دولَتِ سُلطانی، گَر یاوه شود جانی
یک جانْ چه مَحَل دارد، در خِدمَتِ جانانه؟ ۳
گَر جانِ بَداندیشَت، گوید بَدِ شَهْ پیشَت
دَهْ بر دَهَنِ او زَن، تا کم کُند افسانه ۴
یک دانه به یک بُستان، بَیْع است، بِدِه، بِسْتان
وان گاه چو سَرمَستان، میگو که زِهی دانه ۵
شاهی نِگَری خندان، چون ماه و دو صد چندان
بی نازِ خوشاوَندان، بیزَحمَتِ بیگانه ۶
شَمسُ الْحَقِ تبریزی آن کو به تو بازآید
آن باز بُوَد عَرشی، بر عَرش کُند لانه ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.