این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و احسان بیحد و اندازهی معشوق سخن میگوید و تلاش خود را برای خاموشی و دوری از غم بیان میکند. او از مستی و سرسختی دل و سستی پا میگوید و به دنبال نجات و حیات است. شاعر از نقشها و آوازهها میگوید و به دنبال شناخته شدن و رسیدن به نور الهی است.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهی ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۲۹۶ - مرا گویی که چونی تو؟ لطیف و لمتر و تازه
مثالِ حُسن و اِحْسانَت، بُرون از حَدّ و اندازه ۱
خوش آن باشد که میراند به سویِ اصلِ شیرینی
دران سَیْران سَقَط کرده هزاران اسب و جَمّازه ۲
هَمی کوشَم به خاموشی، وَلیکِن از شِکَرنوشی
شُدم هم خویِ آن غَمْزه، که آن غَمْزهست غَمّازه ۳
دلا سَرسخت و پا سُستی، چُنین باشند در مَستی
ولی بِشْتاب لَنْگانه، که میبندند دَروازه ۴
بدان صُبحِ نَجاتی رو، بدان بَحْرِ حَیاتی رو
بِزَن سنگی بَرین کوزه، بِزَن نَفْطی دَران کازه ۵
بِهِلْ میْ را به میْ خواران، بِهِل تَب را به غَم خواران
که این را جُملگی نَقْش است و آن را جُمله آوازه ۶
که کَنْزًا کُنْتُ مَخْفیًّا فَاَحْبَبْتُ بِاَنْ اُعْرَفْ
برایِ جانِ مُشتاقان، به رَغْمِ نَفَسِ طَنّازه ۷
تَعالَوْا یا مَوالینا اِلی اَعْلی مَعالینا
فَاِنَّ الْجِسْمَ کَالْاَعْمی وَاِنَّ اَلْحِسَّ عُکّازه ۸
اِلی نُورٍ هُوَ اللّهُ، تَری فی ضَوْءِ لُقْیاهُ
کَمالَ الْبَدْرِ نُقْصانًا وَ عَیْنَ الشَّمْسِ خَبّازه ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.