این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از درد عشق و جدایی مینالد. او از معشوق خود شکایت میکند که دلش را برده و او را در آتش عشق میسوزاند. شاعر از عشق به عنوان نیرویی ویرانگر یاد میکند که عاشق را آواره و بیقرار میسازد. در پایان، شاعر از شمس تبریزی میپرسد که دلش سنگ است یا خار.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عشق و عرفان است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهتر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۲۲۹۵ - سراندازان همیآیی، نگارین جگرخواره
دِلَم بُردی، نمیدانم چه آوردی دِگَرباره ۱
فَغان از چَشمِ مَکّارَت، کَزْاوّل بود این کارت
که پاره پاره پیش آییّ و بِرْبایی دلِ پاره ۲
برایِ ماهِ بیچون را، کَشیدیِ جورِ گَردون را
مُسَلَّم گشت مَجنون را که عاقل نیست این کاره ۳
بیار آن جامِ پُرآتش، که تا ما دَرکَشیمَش خَوش
به عشقِ رویِ آن مَهْ وَش، بُرون از چَرخ و اِسْتاره ۴
بِزَن آتش به کِشتِ من، فَکَن از بامْ طَشتِ من
که کارِ عشق این باشد، که باشد عاشقْ آواره ۵
اگر زَخْمی زنی از کین، به قَصدِ این دلِ مِسکین
بِزَن، که زَخْم بَردارد، چه باید کرد، بیچاره ۶
دِلَم شُد جایِ اندیشه وَیا دُکّانِ پُر شیشه
بگو ای شَمسِ تبریزی، دِلَت سنگ است یا خاره ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.